Wat doet de Fed met de rente in 2026? Analyse en verwachting

Opinie — 28 augustus 2026

Wie de afgelopen jaren zijn hypotheek heeft afgesloten, zijn spaargeld heeft geparkeerd of nadenkt over beleggen, ontkomt niet aan één vraag: wat doet de Amerikaanse centrale bank? Het klinkt misschien vreemd dat een comité in Washington bepaalt hoeveel u straks betaalt voor uw huis in Zwolle of ontvangt op uw spaarrekening. Toch is het zo. En daarom nemen wij hier expliciet stelling.

Ons standpunt: de Federal Reserve verlaagt de rente in de resterende maanden van 2026 verder, maar in kleine, aarzelende stappen — en wie rekent op een terugkeer naar het ultralage renteklimaat van vóór 2022, komt bedrogen uit. De Fed beweegt naar beneden, maar het eindpunt ligt structureel hoger dan de generatie die tussen 2010 en 2021 een huis kocht gewend is geraakt. Dat is geen tijdelijke ongemakkelijkheid; dat is het nieuwe normaal.

Hieronder leggen we uit waarom we dat denken, waarom het sterkste tegenargument — dat een verzwakkende arbeidsmarkt de Fed tot fors ingrijpen zal dwingen — uiteindelijk niet overtuigt, en wat dit concreet betekent voor uw hypotheek, spaargeld en beleggingen.

De spagaat waar de Fed in zit

Het mandaat van de Federal Reserve is dubbel: prijsstabiliteit én maximale werkgelegenheid. In rustige tijden wijzen die twee dezelfde kant op. Nu niet.

Aan de ene kant is de kerninflatie — inflatie zonder de grillige energie- en voedselprijzen — hardnekkiger gebleken dan de optimisten in 2023 en 2024 hoopten. De piek is allang voorbij, dat is waar. Maar het laatste stukje van de weg naar de doelstelling van rond de twee procent blijkt taai. De diensteninflatie, waar lonen zwaar in doorwerken, en de kosten van wonen bewegen nu eenmaal traag. Bovendien is de wereld sinds 2022 fundamenteel veranderd: toeleveringsketens worden korter en duurder gemaakt in naam van strategische zekerheid, handelsbarrières zijn eerder toe- dan afgenomen, en de energietransitie vraagt enorme investeringen. Dat zijn allemaal factoren die prijzen structureel eerder omhoog dan omlaag duwen.

Aan de andere kant koelt de Amerikaanse arbeidsmarkt af. Het tempo van banengroei is duidelijk lager dan in de oververhitte jaren direct na de pandemie, het aantal openstaande vacatures is fors teruggelopen en werknemers wisselen minder makkelijk van baan. Dat laatste is een klassiek signaal: als mensen hun baan niet meer durven op te zeggen, is het vertrouwen aan het kantelen.

De Fed moet dus kiezen tussen twee risico's. Te lang te hoog blijven zitten en de economie in een recessie duwen. Of te snel verlagen en de inflatie een tweede adem geven. Wij denken dat het comité, gegeven de littekens van 2021 en 2022, structureel de tweede fout meer vreest dan de eerste. En dat verklaart precies waarom de verlagingen die eraan komen voorzichtig zullen zijn.

Waarom wij op voorzichtige verlagingen rekenen

1. Het trauma van de misgelopen inflatievoorspelling

Laten we eerlijk zijn over de recente geschiedenis. De Fed noemde de inflatiegolf van 2021 aanvankelijk "van voorbijgaande aard" en moest daarna in razend tempo bijsturen met de scherpste verkrappingscyclus in decennia. Dat was pijnlijk, publiekelijk, en het heeft de institutionele psychologie veranderd.

Centrale bankiers zijn mensen. Wie één keer publiekelijk te laat was met remmen, remt de volgende keer eerder en laat de rem langer staan. Dat is geen kritiek — het is een voorspelbaar patroon. Voor beleggers en huizenkopers betekent het: verwacht geen ruimhartigheid. Elke verlaging zal worden omkleed met slagen om de arm, afhankelijkheid van data en waarschuwingen dat de volgende stap net zo goed een pauze kan zijn.

2. De neutrale rente is gestegen

Dit is het argument dat naar onze mening het meest wordt onderschat. Economen spreken over de "neutrale rente": het niveau waarbij het monetaire beleid de economie niet afremt en niet aanjaagt. Dat niveau is niet observeerbaar, alleen te schatten — en de schattingen zijn de afgelopen jaren opwaarts bijgesteld.

Waarom? Overheden lenen op grote schaal, wat de vraag naar kapitaal permanent opdrijft. Investeringen in defensie, energie-infrastructuur en datacentra vragen kolossale bedragen. Vergrijzing zorgt ervoor dat de babyboomgeneratie haar spaargeld gaat opeten in plaats van opbouwen. En de wereldwijde spaarzucht die de rentes na 2008 naar de bodem drukte, is minder dominant geworden.

Als de neutrale rente hoger ligt, hoeft de Fed veel minder ver te verlagen om van "remmend" naar "neutraal" te gaan. Dat is de kern van onze verwachting: niet een lange trap naar beneden, maar een korte afdaling naar een plateau dat hoger ligt dan we gewend waren.

3. De economie is verrassend robuust gebleken

Elk jaar sinds 2023 zijn er recessievoorspellingen geweest voor de Verenigde Staten. Elk jaar bleek de Amerikaanse consument taaier dan gedacht. De arbeidsmarkt koelt af, maar stort niet in. Bedrijfsinvesteringen — zeker rond technologie en AI-infrastructuur — blijven op peil. Zolang dat zo blijft, ontbreekt de urgentie voor drastische stappen.

Een centrale bank die niet gedwongen wordt, kiest voor voorzichtigheid. Dat is de default. Dramatische ingrepen komen alleen bij dramatische omstandigheden, en die zijn er nu niet.

4. Politieke druk werkt averechts

Er is de laatste jaren openlijk politieke druk op de Fed geweest om de rente sneller te verlagen. Wij denken dat dit contraproductief werkt. Een centrale bank die haar onafhankelijkheid moet verdedigen, kan zich juist geen soepelheid veroorloven die als toegeven wordt gelezen. De geloofwaardigheid van het instituut is het enige echte kapitaal dat het heeft. Verwacht dus eerder een demonstratief voorzichtige koers dan een meegaande.

Het sterkste tegenargument — en waarom het niet overtuigt

Nu de eerlijkheid. Het beste argument tégen onze visie luidt ongeveer zo:

"Jullie onderschatten hoe snel arbeidsmarkten kantelen. Werkloosheid stijgt niet lineair maar in een golf: als bedrijven eenmaal beginnen te snijden, gaat het hard. De historische ervaring leert dat de Fed vrijwel altijd te laat is met verlagen en dan gedwongen wordt tot een reeks agressieve stappen. Zodra de werkloosheid duidelijk oploopt, verdwijnt de inflatiezorg als sneeuw voor de zon en zien we binnen een half jaar een fors lagere beleidsrente."

Dit is een serieus argument. Het patroon is echt: verkrappingscycli eindigen historisch vaak niet in een zachte landing maar in een breuk — of dat nu een recessie is of een financiële schok. En ja, de dynamiek van werkloosheid is niet-lineair. Ontslagrondes voeden elkaar.

Toch overtuigt het ons niet, om drie redenen.

Ten eerste verwarren de pessimisten normalisering met verzwakking. De arbeidsmarkt van 2021-2022 was extreem oververhit: recordaantallen vacatures, ongekende baanwisselingen, loongroei die niet houdbaar was. Terugkeren naar normaal voelt als afkoeling, maar is het niet. Een afname van het aantal vacatures vanaf een absurd hoog niveau is iets fundamenteel anders dan massaontslagen.

Ten tweede is de Amerikaanse arbeidsmarkt structureel krapper geworden. Demografie is genadeloos: de beroepsbevolking groeit trager. Bedrijven die tijdens de pandemie ontdekten hoe moeilijk het is om personeel terug te krijgen, zijn terughoudender met ontslaan. Dat noemen economen "labour hoarding", en het dempt precies die niet-lineaire kanteling waar het tegenargument op leunt.

Ten derde: zelfs als het tegenargument gelijk krijgt, verandert dat vooral het tempo, niet het eindpunt. Als de Fed gedwongen wordt tot snellere verlagingen, komt dat door een verslechterende economie — en dan hebben we een heel ander probleem dan een te hoge hypotheekrente. In dat scenario dalen wel de korte rentes, maar krijgen langere rentes te maken met hogere risicopremies en oplopende overheidstekorten. Voor uw dertigjarige hypotheekrente maakt het dan minder uit dan u hoopt.

Wat dit betekent voor Nederlandse hypotheken

Belangrijke nuance vooraf: de Europese Centrale Bank bepaalt het monetaire beleid in de eurozone, niet de Fed. Maar kapitaalmarkten zijn wereldwijd verbonden. Amerikaanse langetermijnrentes zetten de toon voor de mondiale rentecurve, en Nederlandse hypotheekrentes voor lange rentevaste periodes hangen aan die curve via kapitaalmarktrentes en swaprentes.

Onze verwachting in praktische termen:

• Lange rentevaste periodes dalen niet spectaculair. Wie wacht op de terugkeer van tarieven met een 1 voor de komma, wacht waarschijnlijk vergeefs. Beleidsverlagingen op de korte termijn drukken lange rentes maar beperkt, zeker als markten tegelijk hogere overheidstekorten inprijzen.
• De rentecurve wordt normaler. Langer vastzetten wordt weer duurder dan kort vastzetten — zoals het historisch hoort. Dat betekent dat de "gratis lunch" van lang vastzetten tegen een korte prijs voorbij is.
• Herfinancieren blijft situationeel. Wie in 2022 of 2023 op een piek vastzette, kan bij een verdere daling voordeel behalen. Maar reken door: boeterente, advieskosten en de resterende looptijd bepalen of het loont. Laat het uitrekenen in plaats van te gokken.

Ons praktische advies: kies uw rentevaste periode op basis van uw eigen risicobereidheid en niet op basis van een renteverwachting. Kunt u een stijging van enkele honderden euro's per maand niet dragen? Zet dan lang vast, ook als dat nu iets meer kost. Zekerheid is een product waarvoor u betaalt, en dat is geen slechte deal.

Wat dit betekent voor uw spaargeld

Hier zit het goede nieuws — en tegelijk een waarschuwing.

Spaarrentes in Nederland volgen primair de ECB, maar het bredere klimaat van structureel hogere rentes betekent dat sparen niet terugvalt naar nul. Dat is een reële verbetering ten opzichte van het tijdperk van negatieve rentes.

De waarschuwing: banken verlagen spaarrentes doorgaans sneller dan ze die verhogen. Als de beleidsrente daalt, ziet u dat vrijwel direct terug op uw rekening. Blijf daarom actief vergelijken en overweeg deposito's voor geld dat u zeker een aantal jaren kunt missen — daarmee zet u het huidige niveau vast. En vergeet niet dat inflatie het echte ijkpunt is: een spaarrente die de inflatie niet bijhoudt, is nog steeds koopkrachtverlies.

Onze conclusie

De Fed verlaagt in 2026 verder, maar mondjesmaat. Het pad naar beneden is korter dan velen hopen, want het eindpunt ligt hoger dan in het vorige decennium. Wie zijn financiële plannen bouwt op de aanname dat de rentes "wel weer terugkeren naar normaal", hanteert een verouderde definitie van normaal.

Dat is geen doemscenario. Een wereld met positieve reële rentes is gezonder: kapitaal wordt weer geprijsd, sparen loont, en roekeloos schuld stapelen wordt afgestraft. Maar het vraagt wel dat u uw eigen aannames herijkt — bij uw hypotheek, uw spaarpot en uw beleggingshorizon.

Dit artikel bevat een onderbouwde opinie van de redactie en is geen financieel advies. Raadpleeg voor uw persoonlijke situatie een onafhankelijk financieel adviseur.